اهورامزدا: سرچشمهٔ خرد و هستی

به نام خداوند جان و خرد

اهورا مزدا، که به عنوان "خدای خرد" نیز شناخته می‌شود، در دیدگاه زرتشت نمادی از خدایی است که دانش، عقل، و خرد را نمایان می‌سازد. او خالق و پروردگار جهان است و همچنین راهنمای اخلاق و رفتار نیکو می‌باشد. زرتشت، اهورامزدا را به عنوان مشعلی از حکمت بی‌پایان می‌بیند و هر فردی را همچون خاک زراعی برای رشد و نمو این دانه ازلی تصور می‌کند

زرتشت، اهورامزدا را نه به مثابه خدایی سختگیر یا مجازات‌گر، بلکه روحی در درون هر یک از ما دانست که رهنمون به زندگی‌ای شاد و مملو از آرامش است. این هدایت بر پایه خرد، صداقت، و حکمت قرار دارد. جهان با زور و قدرت اداره نمی‌شود؛ بلکه با خرد. این خرد در آسمانی دوردست پنهان نیست.

در نظم طبیعت، در ندای آرام وجدان، در هر جلوه‌ی عشق، عدالت و مهربانی، و در هر جست‌وجوی صادقانه برای اشا—راستی، نظم و حقیقت هستی—تجلی می‌یابد. انسان نیز به یاری وُهومَن (بهمن، منش نیک) توان آن را می‌یابد که این حقیقت را دریابد و با آن همسو شود. از این رو، اهورامزدا تنها موجودی برای پرستش نیست

اهورامزدا خردی است که باید کشف شود. راستی‌ای است که باید زیسته شود. نوری است که باید در زندگی انسان بازتاب یابد. هدف مزدایسنا تنها ایمان آوردن به اهورامزدا نیست، بلکه آن است که انسان آگاهانه در گسترش اشا مشارکت کند؛ بگذارد نور خرد ذهنش را روشن سازد، دلش را دگرگون کند، و هر گام زندگی‌اش را هدایت نماید

 از دید زرتشت، بزرگ‌ترین نیایش، دعایی نیست که تنها بر زبان جاری شود. بزرگ‌ترین نیایش، انسانی است که زندگی‌اش اندک‌اندک آیینه‌ی خرد گردد

کنون ای خردمند وصف خرد

 بدین جایگه گفتن اندر خورد

 کنون تا چه داری بیار از خرد

 که گوش نیوشنده ز او بر خورد

 خرد بهتر از هر چه ایزد بداد

 ستایش خرد را به از راه داد

 خرد رهنمای و خرد دلگشای

 خرد دست گیرد به هر دو سرای

 از او شادمانی و ز اویت غمی است

 و ز اویت فزونی و ز اویت کمی است

خرد تیره و مرد روشن روان

 نباشد همی شادمان یک زمان

 چه گفت آن خردمند مرد خرد

 که دانا ز گفتار او بر خورد

 کسی کو خرد را ندارد ز پیش

 دلش گردد از کردهٔ خویش ریش

 فردوسی